Zapisz się na zajęcia z tanga argentyńskiego - wypełnij formularz

Joanna Jabłońska

Tango już pierwszy raz zobaczone, na jednej z wrocławskich milong jakieś trzy lata temu, całkowicie zagarnęło mnie dla siebie. W tango odkryłam to coś, co pozwala mi wyrażać siebie, o sobie mówić – mową ciała oczywiście. Piękne było (i jest) dla mnie, że ta opowieść zawsze jest skierowana do konkretnej osoby (przeciwnie niż w np. malarstwie) oraz to, że ten, z którym tańczę nie tylko tego słucha, ale zaczyna też mówić o sobie… W tangu zachwyciła mnie najpierw możliwość improwizacji, a więc nieskanonizowanie i witalność tego tańca, które rodzi niesamowitą różnorodność (każdy tańczy tango „po swojemu”). Od samego początku zaś czułam, że  tango można zatańczyć i tango można wyheblować, że tango to coś więcej niż warsztat i umiejętności, nawet świetny warsztat i doskonałe umiejętności… Takie tango próbuję tańczyć (tango-spotkanie, tango-przygodę, tango-opowiadanie), a szczególną inspiracją w tym są dla mnie: Analia Vega i Marcelo Varela, którzy jakiś czas temu zachwycili mnie swoim stylem, płynnością ruchu, fantazją w interpretacji muzyki, nastawieniem na szukanie w tańcu kontaktu, ale także pedagogicznymi umiejętnościami i tym, że uczą poprzez zabawę;). Niemniej gdyby nie Ola i Tomek Rutkowscy oraz Andrzej Bernaś pewnie nigdy nie odkryłabym i nie zachwyciła się tą parą – oni przecierali we mnie (i przecierają) szlak tanga,  które nie jest tylko rzemiosłem. Sporo zawdzięczam też zetknięciom się z takim nauczycielami jak: Ines Moussavi, Mabel Rivero, Mercedes ‘Mecha’ Espinel, Janek i Paulina Woźniakowie, Ruben ‘Milonga’ Terbalca, Constantin Rueger oraz Mariano Bielak.